مازیچال، زیبایی محض

اگه اهل طبیعت گردی باشید حتما با مفهوم ییلاق آشنا هستید. ییلاقات مناطقی هستند که معمولا در انتهای خط جنگل و در مرتفع ترین قسمتهای کوهستان پدیدار میشن… این مناطق بخاطر شرایط آب و هوایی اغلب عاری از درختان بلند و پوشش گیاهی منسجم هستند و مناطقی زیبا شامل دشتهایی سرسبز و پر از گل، چشمه های جوشان، هوای سرد و مه آلود و چشم اندازهای بی بدیل که ساکنین ثابتی نداره و محلی ها بیشتر بعنوان چراگاه تابستانی از آن استفاده میکنند.

حالا اگه بعد از تمام این تعاریف ، هوس کردید به یکی از این ییلاق ها سر بزنید اما زمان زیادی ندارید و میخواهید در کمترین زمان به بهترین نتیجه برسید، پیشنهاد من اینه: ییلاق مازیچال

چطور بریم؟

برای رفتن به مازیچال، باید جاده چالوس رو تا مرزن آباد برید، داخل مرزن آباد سر یه پیچ که خیلی هم مشخص نیست و باید با کمی دقت یا سوال از اهالی پیداش کنید، بپیچید به سمت کلاردشت.

بعد از کلاردشت حدود ۳ کیلومتر جاده عباس آباد رو ادامه بدید یه فرعی از سمت چپ منشعب میشه که میره به سمت مازیچال. معمولا سر این فرعی یه پلاکارد یا نوشته در مورد منطقه ی توریستی مازیچال نوشته … اگه چیزی ندیدید از مغازه دارها سوال کنید راهنماییتون میکنند.

اوایل جاده تعدادی خونه ویلایی هست….به دو راهی که رسیدید بپیچید سمت چپ .بعد از چند دقیقه رانندگی، به ورودی منطقه جنگلی میرسید که با خوشامد گویی نگهبان روبرو میشید. ایشون به شما یه کیسه زباله میدن و خواهش میکنن موقع برگشتن کیسه رو در حالی که زباله هاتون رو داخلش ریختید تحویل بدید (نشانه ی لذت بخشی از مدنیت)… برای رسیدن به مرتفع ترین ییلاقات، باید حدو ده کیلومتر در جاده ای خاکی و بسیار ناهموار که بیشتر مناسب برای ماشین های شاسی بلند هست رانندگی کنید.

 

چه چیزی در انتظارمونه؟

از نگهبانی که رد شدید احساس میکنید داخل خود بهشت هستید!!! پوشش گیاهی این منطقه بسیار متفاوته و احتمالا فقط توی کارت پستالها همچین مناظری دیدید… اما عجله نکنید ، مناظر اصلی ده کیلومتر بالاتر هستند

اگر مایل باشید میتونید در این قسمت جنگل اتراق کنید، غذا بخورید و استراحت کنید. خیلی از مسافران در همین مرحله روحشون از لذت و زیبایی اشباع میشه و برمیگردند. اما اگر ادامه بدید……..

با ارتفاع گرفتن مسیر، مدام و مدام پوشش گیاهی تغییر میکنه و شما احساس میکنید در طی این ۱۰ کیلومتر از چندین اقلیم متفاوت بازدید کردید.

جاده سخت و پر از چاله چوله است به حدی که اگه ماشینتون سواری معمولی باشه، ممکنه مسافران و حتی افراد پائین جاده شما رو از رفتن به ارتفاعات منع کنند ولی ما با ماشین سواری رفتیم هرچند مدام نگران جلوبندی بودیم ، اتفاقی نیفتاد.

وقتی برسید به مازیچال خودتون متوجه میشید که رسیدید… دیگه جایی برای رفتن وجود نداره، مرتفع ترین نقطه ی ممکن در محل، جایی که ابرها زیر پاتون قرار میگیره، جاده تموم میشه و تک و توک کلبه های فصلی روستائیان رو روی تپه های پر از گل میتونید ببینید.

 

چی ببریم؟ کجا بمونیم؟

مازیچال امکانات اقامتی نداره. اگه قصد اقامت  شبانه دارید چادر و کیسه خواب فراموش نشه (با توجه به پتانسیل این محل، بنظرم حتما یک شب رو اینجا بگذرونید که تکرارنشدنی خواهد بود). مواد خوراکی و کلیه ی مایحتاجتون رو هم با خودتون ببرید.

شبها همیشه هوا سرده وجود لباس گرم و ملزومات تهیه آتش باعث خوشحالیتون میشه… هیزم فراوونه

 

امنیت محل خوبه، محلی ها با اینکه زیاد از دیدن غریبه ها خوشحال نمیشن ولی بسیار مهربون و قابل اعتمادن

 

چه زمانی بریم؟

این گزارش مربوط به ۱۵ روز اول فروردین ه … به دلیل شرایط جغرافیایی، اواخر پاییز و کل زمستان سفر به این منطقه توصیه نمیشه (البته خیلی از افراد حرفه ای زمستان به این محل سفر میکنند شرایط خودتون رو بسنجید)

در پائیز ، جنگلهای ابتدای جاده مناظر بسیار زیبایی دارند و در بهار ، ارتفاعات پوشیده از گلهای فصلی زیباست و مناظر برفی قلل همجوار

نویسنده مطلب: پرویز زاهد

عموپرویز اسمی است که از فعالیت در نی نی سایت برای من به یادگار مانده است. سایت عموپرویز محلی برای بیان نظرات آزاد گروهی از دوستان کارشناس حوزه خانواده، کسب و کار و گفت‌وگو پیرامون این موضوعات است. مقالات، حاصل تجربیات نویسندگان است و با مسئولیت ایشان منتشر می‌گردد. برای همکاری در تولید محتوی میل بزنید لطفا: parviz@gmail.com تلگرام هم با این شماره در خدمت هستم: @parvizzahed

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *