پیاده روی از روستای آهار به ده تنگه

اگر برای یک روز تعطیل، به فکر گذراندن اوقاتی در طبیعت هستید، جایی که نزدیک به تهران باشد، با مسیری خلوت و زیبا، پیاده روی سبک، امکان چیدن سبزیهای کوهی و لذت بردن از مناظر زیبا… پیشنهاد من مسیر پیاده روی از روستای آهار به روستای ده تنگه است

 

چطور برویم؟

توی تهران خودتون رو به اتوبان بابایی برسونید… میتونید از اتوبان همت و یا صدر وارد این اتوبان بشید، حالا به خروجی های سمت راست دقت کنید ، کمی که مسیر رو ادامه بدید تابلویی میبینید که نوشته: “لواسان – لشکرک” همین خروجی رو ادامه بدید

اگه احیانا خروجی را از دست دادید کمی جلوتر باز هم یک خروجی میبینید که البته شما رو از مسیری دورتر و خاکی و پیچ در پیچ به مقصد میرسونه پس دلیلی نداره خروجی اول رو از دست بدید حواستون رو جمع کنید!!

یه مقدار که ادامه دادید به یک میدان میرسید، مسیرتون رو به سمت فشم انتخاب کنید و باز هم ادامه بدید. حالا باید به تابلوها دقت کنید… بعد از حدود ده دقیقه تا یکربع رانندگی تابلوی اوشان رو میبینید که شما رو به سمت چپ جاده هدایت میکنه

وارد این جاده بشید و به سمت اوشان برید…. دیگه نیازی به دقت زیاد نیست. جاده رو ادامه بدید. از اوشان خارج میشید و به سمت روستای آهار ادامه میدید. بعد از حدود یکربع تا بیست دقیقه رانندگی به روستای آهار میرسید. نزدیکترین جایی که به میدان پیدا کردید ماشینتون رو پارک کنید.

حدود ۵۰۰ متر قبل از میدون سمت چپ یه سرویس بهداشتی هست (محض اطلاع)

بار و بنه رو بردارید و از روی پل کوچیک فلزی که روی رودخانه ساخته شده رد بشید. از روی پل که رد شدید دو مسیر وجود داره . مسیر مستقیم میره به سمت آبشار آهار(این مسیر رو در مطالب بعدی توضیح میدم) و مسیر سمت راست که در امتداد رودخانه است میره به سمت ده تنگه. شما مسیر سمت راست رو ادامه بدید. اول حدود ده دقیقه داخل روستا حرکت میکنید. مسیرهایی که به سمت راست میرن رو انتخاب کنید. خیلی خودتون رو اذیت نکنید که از کدوم راه باید برید در نهایت همه شون به یه خروجی میرسن!

از اینجا به بعد مسیری رو در کنار رودخانه و از بین باغهای زیبای سیب و گیلاس و آلبالو طی میکنید که نشیب و فراز چندانی نداره و یه پیاده روی لذت بخش رو براتون به ارمغان میاره

چی ببریم؟

این مسیر جاهای مختلفی برای نشستن کنار رودخونه به شما پیشنهاد میده میتونید بسته به علاقه تون برای صبحانه نیمرو درست کنید و یا نون و پنیر و … ببرید اما نکته ای که باید بهش توجه کنید اینه که اگر تصمیم دارید مسیر طولانی ای رو طی کنید (میتونید تا ۴ ساعت و بیشتر مسیر رو ادامه بدید) بهتره تا جایی که ممکنه کوله های سبک بردارید و از حمل وسایل غیرضروری بپرهیزید.

از بردن وسایلی که حمل اونها توی دست سخته یا باعث سنگینی کوله پشتی هاتون میشه پرهیز کنید… یادتون باشه این یه مسیر پیاده روی هستش نه پیک نیک. پس توصیه ی من اینه که با بردن منقل و ذغال و جوجه و هندوانه و فلاسک های بزرگ و زیراندازهای حصیری، روز خودتون و همراهانتون رو خراب نکنید!!! در عوض با همراه داشتن چندتا میوه و خرما و نهایتا یه ساندویچ، سبکبار و سبکبال، از مناظر لذت ببرید.

بطری آب رو فراموش نکنید. در ابتدای روستا یکی دوتا مغازه هست که میتونید مایحتاج اولیه رو از اونجا تهیه کنید ولی اگر چیز خاصی لازم دارید بهتره از تهران همراه خودتون داشته باشید. در صورت بارندگی شب قبل، مسیر گل آلوده و اگه تا اواخر مسیر پیشروی کنید بعضی جاها از عرض رودخانه هم عبور خواهید کرد پس کفش کوه و گتر رو توی برنامه داشته باشید.

اگر علاقمند به چیدن سبزی های کوهی هستید کیسه و چاقو فراموش نشه. در ماه اردیبهشت کوه های اطراف پر از بوته های ریواس هستند.

چه زمانی بریم؟

مثل بیشتر مسیرهای پیاده روی، اوج زیبایی این مسیر در اردیبهشت و آبان نمودار میشه اما هر فصلی جذابیت خودش رو داره

در ماه اردیبهشت مسیر پر از شکوفه های گیلاسه و در پائیز مناظر زیبایی از برگهای رنگارنگ منتظر شماست.

اگر صبح زود اقدام به رفتن کنید میتونید قبل از گرم شدن هوا و بالا اومدن آفتاب از زیبایی های مسیر لذت ببرید و برای ناهار هم منزل باشید.

چقدر طول میکشه؟

از غربی ترین نقطه ی تهران تا روستای آهار در شرق تهران، در یک روز بدون ترافیک یکساعت و نیم تا دوساعت زمان می بره. از روستای آهار ، هر چقدر که مایل باشید میتونید به سمت جنوب پیاده روی کنید چون در این مسیر هدف خاصی برای رسیدن وجود نداره . تا روستای ده تنگه رو در سه ساعت میشه طی کرد اما بعد از اون هم باز امکان ادامه ی مسیر وجود داره

 

نکته: در بعضی وبلاگها و سایتها مطالبی دیدم مبنی بر اینکه در انتهای این مسیر، مثل مسیر امام زاده شکرآب یا همون آبشار شکرآب، یه آبشار وجود داره… من ۴ ساعت توی این مسیر پیاده روی کردم روستای ده تنگه رو پشت سر گذاشتم و به دامنه ی کوهها رسیدم اما ابشاری ندیدم… از محلی ها سوال کردم اما اونها هم از وجود آبشار اظهار بی اطلاعی کردند و عنوان کردند که یکی دو سالی میشه هرکی میاد سراغ آبشاری رو میگیره که وجود نداره!!! پس اگه میخواهید آبشار ببینید، منتظر گزارش سفر آبشار شکرآب در همین منطقه باشید.

خوش بگذره…

 

نویسنده مطلب: پرویز زاهد

عموپرویز اسمی است که از فعالیت در نی نی سایت برای من به یادگار مانده است. سایت عموپرویز محلی برای بیان نظرات آزاد گروهی از دوستان کارشناس حوزه خانواده، کسب و کار و گفت‌وگو پیرامون این موضوعات است. مقالات، حاصل تجربیات نویسندگان است و با مسئولیت ایشان منتشر می‌گردد. برای همکاری در تولید محتوی میل بزنید لطفا: parviz@gmail.com تلگرام هم با این شماره در خدمت هستم: @parvizzahed

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *